Home>Wie we zijn>Marianne
Home>Wie we zijn>Marianne
Directeur/eigenaar Zorgtoppers BV
Ik kom uit een arbeidersgezin: jongste dochter van een loodgieter/electriciën en een huisvrouw. Uiteindelijk heb ik voor de verpleging en de zorg gekozen. Ik ben iemand die kijkt naar wat het leven inhoudt en wat ik verwacht van het leven. Ik probeer mijn dromen te realiseren. Ben ondernemend en denk eerst heel goed na voordat ik ergens aan begin.
Als ik er tijd voor heb, dan zijn mijn hobby's: lezen, oude gebouwen, geschiedenis. Ik heb veel aan kalligrafie gedaan, en ik schrijf ook gedichtjes, die overigens niemand ooit ziet.
Ik ben niet echt een muziekkenner. Het is bij mij ‘een beetje van alles wat’. Ik hou van klassieke muziek zoals Die Krönungsmesse, maar ook van pop uit de jaren zeventig, R.E.M., BoyZone. The Beatles zijn goed. Ik hou niet van opera.
Veel televisie kijk ik niet, maar als ik kijk is het op dit moment The Tudors over Henry VIII. Daarnaast vind ik real-life porgramma’s interessant. Zoals bijvoorbeeld ‘Je zal het maar hebben’, een programmaserie over onbekende ziekten. Maar ik kijk ook graag naar ‘Memories’. En flauwe Britse humor-series als Keeping Up Appearences. Lachend: ‘the Bucket residence, the Lady of the house speaking...” om bij te ontspannen.
Ik heb het boek De Vliegeraar gelezen, dat vond ik heel goed verfilmd. Daarnaast de klassieken als Elizabeth, Victoria. En Meryll Streep is een van mijn favorieten actrices. Dat geldt ook voor Julia Roberts en Suzan Sarandon. Deze actrices kiezen altijd voor rollen in heel goede films. Wat betreft acteurs springt voor mij Dustin Hoffman er uit. Prachtige rollen in ‘One flew over the cookoo’s nest’ en ‘Papillon’. Hij wòrdt de man die hij speelt. Heel bijzonder.
Ik lees veel vakliteratuur, voor mijn werk natuurlijik. Daarnaast heb ik iets met tuinierboeken, maar ook tijdschriften als ‘Home and Garden’. En ‘’Zin’. Daar staat veel in maar heeft geen Libelle of Margriet uitstraling. Daar heb ik niets mee. Twee boeken staan mij het meeste bij: ‘Het huis van de moskee’ van Kader Abdolah. Dat gaat over de geschiedenis van Aga Djan, een tapijtfabrikant die in de jaren zeventig zijn familie uiteen ziet vallen in voor- en tegenstanders van de Iraanse revolutie. En 'The desert flower’ van Waris Dirie waarin ze beschrijft hoe ze in een Somalische nomadenstam op haar vijfde wordt besneden. Op haar dertiende wil haar vader haar uithuwelijken aan een veel oudere man. Uiteindelijk vlucht ze naar Londen. Daar wordt ze als schoonmaakster ontdekt als fotomodel. Ze is nu beroemd en zet zich in tegen vrouwenbesnijdenis.
Dat is mijn ideaal voor zorgverlening. Ik ben verpleegkundige, maar binnen de residentiële zorg bij grote instellingen kan je je idealen niet altijd even goed realiseren. Ik ben ook nog wel enigszins eigenwijs en wil mijn eigen ideeën graag zelf vorm geven en dat is aardig gelukt met Zorgtoppers. Dat is echt zoals ik de zorg zie. Ik denk altijd in mogelijkheden, ook als er beperkingen zijn
Dat zijn twee dingen. Eén is de bureaucratie binnen de regelgeving van de overheid. Daarin wordt nog wel eens vergeten dat een patiënt een mens is en geen ding. Twee is dat ik het moeilijk vind om mensen te zien lijden als je als zorgverlener aan het eind van je mogelijkheden bent gekomen. Dat mensen niet meer de mens kunnen zijn die ze ooit waren.
Werken met mensen, omdat ieder mens zo uniek is. Dat vind ik echt heel boeiend. Dat je je daar in kunt verdiepen, deel van kunt gaan uitmaken vanuit je professie. Zieke mensen zijn helemaal boeiend, want bij hen zie je echt de kern van de mens die voor je staat. Dan vallen bepaalde maskers af. Dat is heel puur.
Maak keuzes in je leven en draag daarvoor de verantwoordelijkheid. Ga uit van je mogelijkheden en niet van de beperkingen. Zoek naar de ruimte die er is. Leef het leven. Ga uit van het hier en nu. Heb vertrouwen en ken het verleden om de toekomst aan te kunnen gaan.